Tag: thrash

Sam nie wiem czy największą zaletą „Humanicide” jest melodyka, cholernie dobre brzmienie, czy gitary solowe.

Zanim do sklepów trafił najnowszy materiał, grunt pod jego wydanie przygotowała reedycja debiutu oraz wydobyty z głębokich archiwów, niepublikowanych wcześniej materiał „Destiny”. Jak oceniacie te materiały z perspektywy ponad dwóch dekad? 

Co tam słychać muzycznie u Aterry? Ostre granie, ale nie thrash ze starej szkoły z Bay Area (chociaż czasem też pobrzmiewa), lecz bardziej spod znaku Slipknota, Pantery, czy Hatebreed…

Do kogo Aterra adresuje swoją muzykę? Zawyrokowałbym, że w tym przypadku to nie kwestia stylistyki, ale klimatu. Zespół uprawia w pewnym sensie nowoczesne granie, ale brzmienie ich płyty jest bardzo organiczne.

Istnieją zespoły podążające z duchem czasu, szukające, próbujące czegoś nowego. Są też i tacy, którzy wszelkie nowinki i eksperymenty mają w d… znaczy się gdzieś, a wszelkim innowacjom pokazują środkowy palec.

Już od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem napisania kilku słów odnośnie trzeciego – jak na razie ostatniego – wydawnictwa tej niezwykle utalentowanej grupy z Pensylwanii, która w zasadzie nigdy nie została doceniona, mimo tego, że ewidentnie na to zasługiwała.

Zapomniana perła w koronie polskiego thrash metalu. Szkoda, że tak długo była zamknięta w skorupie, dobrze że wreszcie lśni pełnym blaskiem…

Alastor przygotował kawał zajebistej muzy, na „Out of Anger” nie bierze jeńców. Wypada znać!

Alastor ma się dobrze i kąsa!

Z perspektywy czasu śmiało można powiedzieć: szkoda, że „Syndroms of The Cities” nie zapewnił Alastorowi należnego statusu. Ten album lokuje się w pierwszej lidze europejskiego thrash metalu.

Jeżeli lubicie klasyczny, szybki thrash metal bez naleciałości nowoczesnych trendów, to „Wave Of Annihilation” jest na pewno dla was.

Według przedpremierowych zapowiedzi, „25 Cents For A Riff” miał być wielkim powrotem Kwasożłopów do klasyki. Atmosferę odpowiednio podsyciły; barwna okładka autorstwa Jerzego Kurczaka,

Zespół miał swoje wzloty i upadki, ale aż do teraz kroczy z podniesioną głową, dumnie tocząc przed sobą potężne działo plujące znamiennym kwasem.

Szesnaście lat po wydaniu albumu “Fishdick”, Acid Drinkers powraca do formuły “płyty z coverami”. Sequele w branży filmowej i muzycznej rzadko dorównują oryginałom, jednak ekipie z Poznania błyskotliwie udało się wyłamać z tej reguły.