Tag: progrock

Czy Ryszard Kramarski udźwignął brzemię, które na nim ciążyło? Otóż…. Tak, udźwignął, a zaryzykuje nawet stwierdzenie (może dla niektórych kontrowersyjne), że TRK Project pod pewnymi względami jest obecnie ciekawsze od samego Millenium, czyli głównego muzycznego „ego” Ryszarda Kramarskiego!

Jak świętować to z przytupem! Dwudziestolecie wytwórni Lynx Music, niezmiennie promującej dźwięki z kręgu progresywnego rocka, przyniosło drugi solowy album lidera Millenium oraz właściciela wspomnianej wytwórni – Ryszarda Kramarskiego. Nowy/stary (dlaczego stary, o tym za chwilę) krążek projektu TRK Project zatytułowany „Sounds From the Past” ukazał się 22.09 i bez wątpienia to jedno z ciekawszych tegorocznych wydawnictw w polskim art-rocku.

The Ryszard Kramarski Project słusznie może się kojarzyć z The Alan Parsons Project, choć Brytyjczycy stali się tylko jedną z wielu inspiracji, które towarzyszyły autorowi przy pisaniu materiału. Muzycznym punktem wyjścia stał się powrót do przeszłości rocka progresywnego i w dodatku do absolutnej klasyki gatunku.

Muzyczna propozycja Triona, to prawdziwy miód dla uszu i pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którym nie obojętne są dźwięki macierzystych formacji muzyków tworzących ten projekt, a także zagorzałych maniaków klasycznych dokonań wspomnianych Genesis czy Camel.

Porównując debiutancki „Tortoise” z tegorocznym, premierowym materiałem – „Funfair Fantasy”, można stwierdzić, że muzycznie zespół praktycznie nie zmienił się zbyt wiele i chyba nie zamierzał tego robić! Uwypuklić by tutaj można jednak małą różnice, „Tortoise” jest płytą, chyba nieco bardziej usymfonicznioną. Natomiast, w tej najnowszej, „Fanfair Fantasy”, słychać nieco więcej fascynacji, muzyką grupy Camel. Niemniej jednak, obydwu słucha się jednakowo wybornie!

Kierunek w którym podąża zespół chyba bardziej mnie przekonuje niż na płycie poprzedniej.

Muzyka Trigion w głównej mierze oparta jest na wspólnym jammowaniu, instrumentalnych improwizacjach. Nie trzymają się w swoich kompozycjach zwartych ram. W ich muzyce oprócz progrockowych linii melodycznych można znaleźć duże pokłady jazzrockowych wpływów, jak również, fragmentami, wręcz metalowy, wirtuozerski power (w gitarowych partiach).

Transatlantycka wielka czwórka progresywnej muzy: Neal Morse, Roine Stolt, Pete Trewavas i Mike Portnoy nie spotyka się co roku, nie zalewają rynku muzycznego potokiem nowego materiału ale kiedy się już zbiorą się do kupy aby zlepić nowy muzyczny materiał możemy być raczej pewni – rarytas gwarantowany!

Firma InsideOut wypuściła na rynek kolejną muzyczną pamiątkę z trasy koncertowej supergrupy Transatlantic, która promowała wydany w 2009 roku ich świetny, trzeci krążek studyjny „The Whirlwind”. Trasa koncertowa obejmowała jak wiemy również nasz kraj (jeden, jedyny niezapomniany koncert w poznańskiej Arenie). Jest to już drugie wydawnictwo koncertowe upamiętniające tą trasę.

Naprawdę warto mieć ten koncert w swojej domowej kolekcji

Transatlantycki sterowiec wystartował w swój kolejny muzyczny rejs. To już jego trzeci lot (nie licząc koncertowych czarterów). Na pokładzie sterowca jak dawniej: Neal Morse, Mike Portnoy, Roine Stolt i Pete Trewavas. Załogi nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Wszystko jasne. Panuje równowaga: dwóch Amerykanów i dwóch Europejczyków

Do sięgnięcia po muzykę Tribe After Tribe a właściwie po ich nowy album M.O.A.B skłonił mnie wywiad z Robbi Robbem, liderem grupy umieszczony w ostatnim Metal Hammerze, który to wywiad bardzo mnie zaintrygował.. Robbi Robb to barwna postać muzycznego świata, muzyk, poeta i mistyk, oprócz Tribe After Tribe znany jest również z projektu o nazwie Three Fish który zawiązał z basistą Perl Jam. Na nowy album Tribe After Tribe kazał nam czekać sześć długich latek, ale warto było czekać. Tak długa przerwa była spowodowana między innymi trybem życia jakiemu poddał się Robbi. Niczym biblijny prorok przeniósł się na pustynię , tam poświęcał się muzyce sakralnej, dużo jammował i eksperymentował, co znalazło odzwierciedlenie właśnie na tym albumie. Te inspiracje przyniosły w końcu owoc który teraz możemy kosztować. Wielu członkom show biznesu przydała by się taka banicja.

Podsumowanie? Jeśli komuś podoba się zorientowane na klimat gitarowe, progresywne granie – po prostu musi mieć ten album w swojej kolekcji. Płytę szczególnie polecam zwolennikom muzyki spod znaku Riverside. Nie ma takiej możliwości, aby komuś kto gustuje w muzyce Polaków, nie spodobał się debiut TRIAD. Jeśli o mnie chodzi, chyba nie zdarzyło mi się przesłuchać tego albumu jednokrotnie, zawsze skuszę się na ponowne odsłuchanie tej niebanalnej płyty.

Muzyce Traces To Nowhere trzeba poświęcić czas, posłuchać w skupieniu, odkryć jej piękno… Dać się poprowadzić od zakłóconej ciszy, aż do słońca… Warto!