Tag: Progressive Rock

Mimo, że muzyka Luksemburczyków jest tak naprawdę dość schematyczna i podręcznikowo neo progresywna, słucha się jej jednak z dużą przyjemnością. I o to głównie chodzi. Dla neo progresywnych ortodoksów, woda na młyn.

Nowa muzyka Luksemburczyków zapewne nie tchnie zbyt wiele ożywczego powietrza, w nieco zachowawczy neo progresywny nurt. Płyta „The Clock That Went Backward”, może i nie wejdzie do kanonu najbardziej reprezentatywnych płyt neo progresywnego grania, jednak dla koneserów takiej właśnie artystycznej formy wyrazu, powinna być nie mniejszą gratką, niż na przykład ostatnie płyty kanadyjskiego Red Sand, australijskiego Anubis, czy niemieckiego Invertigo.

Jest to z pewnością inne spojrzenie na to klasyczne dzieło. W kwestii spoglądania (porównując obydwie wersje), wolę patrzeć na ładną dziewczynę niż na „brzydkie kaczątko”, chociaż podobno nie ma brzydkich kobiet tyko czasem wina brak…

Reasumując. „Days of Summer Gone” to wydawnictwo trudne w odbiorze i wymagające skupienia… i to całkiem sporego. Ale ten wysiłek włożony w zrozumienie tego co dzieje się na tym krążku zaprocentuje bardzo pozytywnie.

Podsumowując mogę powiedzieć, że jest to bardzo solidny materiał, jednak z drugiej strony śmiem stwierdzić, że jego muzyczny potencjał nie został do końca wykorzystany.

To kawał porządnej muzyki i tylko szkoda, że w naszym kraju prawdopodobnie posłucha jej garstka zapaleńców.

Panowie zabrnęli w rejony, które chyba możemy nazwać… pop z elementami neoprogresywnego rocka?

Wzrokiem dajemy nura w okładkową, zieloną gęstwinę autorstwa etatowego grafika zespołu, Rogera Deana, i słuchamy. Rozpoczyna się bardzo obiecująco, instrumentalną półtora minutową uwerturą, będącą początkiem składającej się z pięciu części, tytułowej suity.