2010.01.24 – Myslowitz, Kumka Olik – Katowice

„Ostatni koncert przed wejściem do studia” – tak reklamowano styczniowy koncert Myslovitz. Nic więc dziwnego, że Mega Club szczelnie wypełnił się fanami zespołu, których nie odstraszyły nawet syberyjskie mrozy za oknem. Myślę jednak, że grupa z Mysłowic ma już taki status na polskiej scenie rockowej, iż nawet bez chwytów marketingowych frekwencja w katowickim klubie byłaby taka sama.

Zanim na scenie zainstalowali się Artur Rojek i spółka, trzeba było przebrnąć przez support. O ile w przypadku niedawnego koncertu Hey w tym samym miejscu, „rozgrzewacza” w postaci Hatifnats słuchałem z dużym zainteresowaniem, o tyle w przypadku kapeli o intrygującej nazwie Kumka Olik moja cierpliwość została wystawiona na poważną próbę. Nie wiem jakim cudem ten zespół zdobył kontrakt płytowy w poważnej firmie. „Na żywo” to po prostu porażka: kawałki proste jak konstrukcja cepa, irytująca maniera wokalisty, poziom wykonawczy, z którym mieliby problem przebrnąć przez eliminacje lokalnego konkursu dla kapel garażowych… Przysłowiowym gwoździem do trumny była ich wersja „Telefonów” Republiki. Panowie: jeśli już musicie grać, to męczcie wyłącznie swoje kawałki, a zostawcie w spokoju klasykę polskiego rocka… Uczciwie muszę jednak przyznać, że spora część publiczności przyjęła występ Kumka Olik bardzo ciepło. Cóż, na sali było sporo gimnazjalistów…

Myslovitz rozpoczął swój set kilka minut po 20.30. Na „pierwszy ogień” poszedł „Moving Revolution”, którego psychodeliczny klimat podkreślały jeszcze fioletowe światła. Zresztą pod względem oprawy świetlnej cały koncert był naprawdę rewelacyjny. Po prostu ekstraklasa… Potem – po raz pierwszy tego wieczoru – muzycy sięgnęli do płyty „Miłość w czasach popkultury” („Alexander”). Odwiedzali zresztą ten album bardzo często, zwłaszcza w końcówce i nic dziwnego, bo przecież to ich najlepsza, a na pewno najpopularniejsza płyta w całej dyskografii.

Generalnie setlista niedzielnego koncertu prezentowała się bardzo interesująco. Muzycy wyszli z założenia, że na taki klubowy występ przyjdą prawdziwi koneserzy ich muzyki i obok „jazdy obowiązkowej” zaproponowali również mniej oczywiste rzeczy, takie jak „Bar mleczny Korowa”, albo „Siódmy koktajl”. Pięknie zabrzmiały też „W deszczu maleńkich żółtych kwiatów” oraz „Życie to surfing”.
Końcówka koncertu to już prawdziwy zestaw „greatest hits”. Zaczęło się od „My”, a później kolejno: „Sprzedawcy marzeń”, „Mieć czy być”, „Chłopcy” i „Długość dźwięku samotności”, w którym mieliśmy małe karaoke z Myslovitz (Artur Rojek nie zaśpiewał w tym utworze ani jednej linijki tekstu, wyręczyła go publiczność).

Świetnie wypadł też „Ściąć wysokie drzewa”, jeden z najlepszych fragmentów płyty „Happiness is Easy”, wrażenie potęgowało jeszcze rytmiczne klaskanie fanów. Podstawowy set zwieńczył mocny kawałek „Znów wszystko poszło nie tak”.

Chóralne skandowanie nazwy grupy zwiastowało rychłe bisy i faktycznie: kwintet wkrótce powrócił by zagrać jeszcze „Peggy Brown” (w mocno zmienionej wersji w porównaniu z płytową), „Kraków” i „Dla Ciebie”. Temperatura w klubie bliska była wówczas bliska tej, która zwykle panuje w saunie. A potem… Potem zrobiło się po prostu magicznie za sprawą „Chciałbym umrzeć z miłości”. To jedna z najpiękniejszych ballad miłosnych, nie tylko zresztą spośród tych, które napisano w kraju nad Wisłą…
Ciekawe co teraz wymyślą w studiu. Czekam z niecierpliwością na owoce ich pracy…

Robert Dłucik

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *