01. Pandemonium 5:21
02. I.N.V.U. 4:57
03. Little Drops Of Heaven 4:37
04. One World One Truth 4:19
05. Final Day of Innocence 4:16
06. Cielo Drive 3:53
07. It Comes at Night 4:16
08. Old Enough to Know 4:16
09. Beautiful Madness 4:03
10. Breathless 4:00
11. It Comes at Night (remix) Bonus track 5:46
Rok Wydania: 2010
Wydawca: Frontiers Records
http://www.myspace.com/pmaids
Czego można spodziewać się po skandynawskich zespołach, hard/heavy?
Tekstów czerpanych z mitologii skandynawskich, wyjątkowo pompatycznej
muzyki, nasiąkniętej do oporu popisami technicznymi, mosiężnymi riffami,
czy nawet wszechobecnym growlem. Wprawdzie nie przepadam za taką
muzyką, lecz jeśli do tego charakterystycznego dla 'ludów północy’
brzmienia, doda się pewną melodyjność, staje się to dla mnie odrobinę
znośniejsze. Wypadkowa melodii i skandynawskiego heavy to znak
szczególny dla Pretty Maids. Nowa płyta – nowe oczekiwania. Czas
przesłuchać 'Pandemonium’!
'Pandemonium’, mowa o tytułowym utworze, to energiczne, mocne, takie..
duńskie granie. Coś w miarę ciekawego. Lecz dobry początek to nie
wszystko.. Kolejne dwa utwory.. przeraziły mnie totalnie. Moc z melodią w
wydaniu skandynawskim jest do zaakceptowania gdy obydwa czynniki są
wyważone. Lecz zamiast solidnej dawki Hard/Heavy w stylu bądź co bądź
zespołu który supportował kiedyś wielkie Black Sabbath, dostaje… The
Rasmus, przy którym tną się nastolatki.? Hmm.. może delikatna przesada
bo coś tam jeszcze grają, ale np. singlowe Little Drops of Heaven, może
stać się szlagierem na MTV.. Troszkę odpokutowują potężnym One World One
Truth. To styl, jakiego oczekuje! Moc, ciekawy riff i melodyjność w
krzyku plus 'wymiatatorską’ solówką (tu akurat spod znaku Kirka
Hammetta). Kolejne The Final Day of Innocence, ma taką elektryczną
magię, ale też bardziej utwór wpływający negatywnie na jakość płyty.
Cielo Drive, jest zwyczajne, nic ciekawego. 'It Comes at Night’, posiada
najciekawszą melodie na płycie, jest połamane rytmicznie. Zdecydowanie
najlepszy kawałek na płycie. Niestety, nic ciekawego więcej nas na tej
płycie nie spotka.
Mamy do czynienia z jedną z płyt, które do kanonu ciężkiego rocka
niczego nie wnoszą. Niby technicznie bez zarzutu. Lecz pozbawione jest
to głębi, magii.. Poza trzema, w porywach czterema w miarę dobrymi
pozycjami, nic ciekawego. Nuda pełną gębą, stąd też recenzja niezbyt
porywająca. Bo jak z zapałem można pisać o czymś nudnym. Może jestem
zbyt krytyczny. Płyty nie polecam, jak ktoś coś takiego lubi, proszę
bardzo. Mamy demokrację. Zabronić nie mogę.
5/10
Grzegorz Romanowicz
