1. Festering Dreams
2. Purified Maggots
3. Eons of Blindness
4. Futureless
5. Niebyt
6. Awakening
7. Reckoning
8. Vishe III
9. The Architect
Rok wydania: 2026
Wydawca: Via Nocturna
https://www.facebook.com/Mind.Affliction
Dziś w dziale metali ciężkich, przedstawiciel najcięższej z możliwych kategorii, a mianowicie krakowska formacja Mind Affliction, wracająca po dziesięciu latach na scenę z nowym, studyjnym albumem. A powrót to nie byle jaki, bo „No Future, No Light” jest jednym z ciekawszych albumów, jakich dane mi było słuchać w tym, powoli mijającym roku. Zamiast pretensjonalnie hałaśliwej chłosty, której nie ukrywam oczekiwałem, ochoczo zerkając na jego okładkę, spotkałem się z wydawnictwem na tyle interesującym, że zatrzymało mnie na znacznie dłużej, aniżeli przy innych tego typu płytach.
Wspomniana okładka może delikatnie sugerować oldschoolowe podejście do metalu, stylistycznie osadzonemu w latach 80-90, lecz rzeczywistość okazuje się daleko bardziej skomplikowana, niż mogłoby to się na pierwszy rzut oka wydawać. Podobnie zresztą jak sama natura zawartości opisywanego krążka. Nie jest to bowiem generyczny zbiór utartych schematów, zostawiający słuchacza w tylko i wyłącznie w mentalnej agonii, lecz całkiem udane wydawnictwo, oferujące pełną gamę pozytywnych doznań. Co prawda, jego powolny początek złudnie mami łagodnymi dźwiękami, ale te dość szybko pokazują swe bezwzględne oblicze. Swoją drogą dwie sążniste kompozycje na start, to dość odważne posunięcie.
Trzecia w dorobku zespołu płyta, to solidna porcja muzyki z pogranicza death i black metalu w doskonałym wydaniu. Muzyki mocnej, agresywnej, a przy tym dość zawiłej w swej strukturze i na wskroś przesiąkniętej gęstą i ponurą atmosferą. Niczym „groza z gatunku najdziwaczniejszych pętająca nieszczęśnika swym jarzmem”, jakże adekwatna do stylistyki, której zespół hołduje od prawie dwóch dekad. Szufladkowanie albumu, jako stricte death metalowego, byłoby co najmniej krzywdzące, gdyż mimo swego oczywistego charakteru wybiega trochę poza sztywne ramy wspomnianego gatunku. Oczywiście na tym polu sprawdza się najlepiej, aczkolwiek mnóstwo tu wszelkiej maści niuansów, pewnych stylistycznych zmian (oczywiście w granicach rozsądku) czy chwytliwych momentów, dzięki czemu ten album smakuje tak wybornie.
Całkiem zmyślnie skrojone kompozycje podano tu w nader udany sposób, przez co, mimo imponującego jak na death metal czasu trwania, potrafią nie tylko zatrzymać ma dłużej bez poczucia nadmiernego zmęczenia czy nudy, ale z i niekłamaną przyjemnością się do nich wraca. Sączą z siebie wartki potok świdrujących riffów, który wraz z gęsto podanymi blastami, niczym pęd ku zagładzie, wtóruje osobliwemu wokalowi, miotającemu się od (prawie) czystego śpiewu, aż do istnego szaleństwa, plującego zawzięcie wersetami wszelkich „herezji”. Lecz jest w tym coś więcej, niż tylko dźwiękowa destrukcja kryjąca sią za złożoną formą dość długich utworów.
Jak już wspomniałem, „No Future, No Light” obfituje w mnóstwo ciekawych i chwytliwych momentów, zdecydowanie poprawiających odbiór tej, jakże niełatwej twórczości. Na przekór swej gęstości, ciężaru oraz specyficznej natury, muzyka nie przytłacza, aż nadto w negatywnym tego słowa znaczeniu. Nie sprawia również wrażenia przekombinowanej czy nieskładnej. Przeciwnie, wszystko tu się klei w spójną, aczkolwiek różnicowaną całość. Dominują w niej głównie wolniejsze tempa, ale nie brak tu szybkich i konkretnych strzałów, mocno, acz przyjemnie siadających na ucho, jak genialny „Futureless” o nieco grindowym sznycie czy kołyszący „Awakening”. Ponadto, na uwagę zasługuje również Vishe III”, który hamuje nieco impet albumu i nawiązuje do debiutanckiego „Pathetic Humanity”. Z resztą podobieństw między pierwszym a ostatnim wydawnictwem jest więcej, bo przecież Mind Affliction nie wymyślił siebie na nowo. Z jednej strony śmiało zmierza ku nowemu, z drugiej zaś twardo stąpa po wcześniej obranej ścieżce. Po prostu teraz nagrał album „bardziej i lepiej” – mocniej, ciężej, brutalniej, z lepszym, pełniejszym, pozbawionym pierwotnej surowizny, brzmieniem.
Bezsprzecznie warto przysiąść przy tym albumie z nieco większą uwagą i w pełni go poznać, co da całkiem przyjemne rezultaty. Myślę, że wbrew tytułowi, przyszłość zarówno Mind Affliction, jak i samego albumu może rysować się tylko w jasnych barwach.
Robert Cisło
8/10
















































