1. Crash Critters
2. Dżungla
3. Joe Ladynosky
4. Pills On The Tongue
5. Sima
6. Kohorty, Cz.2
7. The Night Moth
8. Sunset Boulevard
9. Gondwana
Rok wydania: 2011
Wydawca: Lostown Records
http://www.myspace.com/thekurde
„Sekrety Pana Ypto” to pierwsza płyta z dotychczas przeze mnie
słuchanych, w przypadku której miałem tak bardzo skrajne odczucia. Ale
po kolei. Pierwsze na co zwracam uwagę biorąc jakiekolwiek CD do ręki to
jakość wydania. I tu nie było żadnych problemów. Płyta wydana jako
standardowy case CD , bardzo estetyczna i wyraźna wkładka z czytelnymi
tekstami (w które jeszcze w pierwszym momencie się nie wgryzłem),
podziękowania, zdjęcia muzyków itp. Wszystko w normie. Ale ostatnia
strona to już pierwsze zaskoczenie a mianowicie skład zespołu (a
dokładniej ksywki muzyków): Joe Lady- No- Sky (wokal, głosy), Rolling
Stona (gitara elektryczna, gitara akustyczna, głosy), Boogie
(instrumenty klawiszowe), Zupa (gitara basowa, głosy), Michał (perkusja,
instrumenty perkusyjne). Pierwsze co sobie pomyślałem to: „kurde, Kurde
robią sobie niezłe jaja z muzyki, trzeba to sprawdzić nausznie” No i
płyta wylądowała w odtwarzaczu (nadmieniam, że sam krążek jest
fantastycznie wydany, przypomina miniaturkę albumu winylowego). Jednak
nie na długo. Wytrzymałem do połowy pierwszego (jednego z trzech
polskojęzycznych na tej płycie) utworu i spasowałem. Takiego szaleństwa
jeszcze nie słyszałem. Płyta wylądowała więc na półce bo dalsze jej
słuchanie groziło doprowadzeniem do samookaleczenia. Ale byłoby to nie
fair wobec zespołu, aby nie spróbować kolejnego podejścia). Drugie
podejście , przepękałem utwór o pszczółkach (Crash Critters) i
wsłuchałem się w następne kawałki. I nie żałuje. Niezaprzeczalnym jest
fakt, że nie brakuje na tej płycie utworów szalonych, skomplikowanych
zarówno pod względem rytmicznym jak i skomplikowanych klimatycznie (a o
tekstach nie wspomnę) jak np. wspomniany już przeze mnie Crash Critters
czy też Sima po których wysłuchaniu naprawdę ciężko wyciszyć skołataną
psychę. Ale również niezaprzeczalnym jest fakt, że są na niej prawdziwe
perełki muzyczne jak np. „Dżungla” ze świetną solówką na gitarze w
pięknym rockowo – progresywnym klimacie a’la Steve Rothery, „Joe
Ladynosky” z mocnym wstępem na basie, rewelacyjną wstawką na fortepianie
i kosmicznymi dźwiękami klawiszy w tle a do tego z kapitalnym tekstem,
„Pills on the Tongue” z wstępem na klawiszach rodem z najlepszych płyt
Pink Floyd i oryginalnie przegadanym wokalem, „Kohorty” z hipnotyzującym
dźwiękiem alfabetu Morse’a w tle w świetnym progresywnym klimacie,
osadzony w stylu Funky „The Night Moth” w którym usłyszymy dość
oryginalną grę słów i świetne jazzujące solo na trąbce, „Sunset
Boulevard” z niesamowitym wokalem Karoliny Kidoń i kapitalnymi
Hammondami w tle oraz najwykwintniejszy i mój ulubiony z całej płyty
„Gondwana”. Gdyby ten utwór znalazł się na jakiejkolwiek składance,
byłbym gotów kupić ją tylko dla tego jednego kawałka. Rewelacyjne
brzmienie klawiszy, kapitalna solówka na gitarze i w ogóle sam klimat
tego utworu. Majstersztyk.
Reasumując. Na „Sekretach Pana Ypto” znajdziecie niesamowitą mieszankę
wielu stylów muzycznych w konfiguracjach tak dziwnych i oryginalnych, że
aż trudno uwierzyć, że mogą występować razem lub też obok siebie.
Szokujące i pochłaniające są teksty (muzycy nie boją się nawet czasem
poprzeklinać w języku ojczystym jak też i po angielsku ale nawet i to
robią wirtuozersko). Odrębną sprawą jest sama gra. Kurde, jak oni grają.
Górna półka. Bez względu na to w który instrument się wsłuchamy,
wszystko brzmi perfekcyjnie. Przed pierwszym odsłuchaniem płyty,
pomyślałem że Mystic mocno zaryzykował biorąc się za dystrybucję płyty
mało znanego dotychczas zespołu. Po dotarciu do ostatniego utworu
zmieniłem zdanie. Wiedzieli co robią. Tak więc, jeżeli jesteście gotowi
wsłuchać się w szaleńczy medley rocka, progresu, jazzu, modern jazzu,
psychodelii i muzyki rodem z lat 60-70 to Pan Ypto zaprasza Was do
zapoznania się z jego sekretami. Ja też Waz zapraszam
7/10 całość
10/10 utwór „Gondwana”
Irek Dudziński
