KOBONG – 1995/2018 – Kobong

Niech zabiją dzwony!! Płyty Kobong od lat uchodziły, na rynku wtórnym, za rarytasy i były bardzo dobrą lokatą kapitału. Na portalach aukcyjnych osiągały zawrotne ceny sięgające kilkuset złotych a posiadanie ich w swojej kolekcji było nie lada wyczynem! Rok 2018 kończy ten okres. OK, tzw. „first pressy” pewnie nadal będą trzymać cenę, ale zdobycie krążków zespołu przestaje być wyczynem z pogranicza mission impossible!

Powiada się, że Artysta często zostaje doceniony dopiero po śmierci, i nieco podobnie jest Kobong. Zespół zakończył swój muzyczny żywot w roku 1998 a obecnie nie sposób powiedzieć o nich inaczej jak kapela KULTOWA – i choć słowo to jest obecnie nieco nadużywane to w ich kontekście jest jak najbardziej adekwatne. Zespół wyprzedzał swoją epokę, był niczym meteor a i tak zrewolucjonizował polską muzykę. Ciężkie gitary, niemal matematyczna precyzja w warstwie perkusyjnej i totalnie nieprzewidywalna muzyka z mnóstwem dźwiękowych zakrętasów, odlotów i zaskakujących rozwiązań. Kobong na swoim debiucie pokazał co oznacza otwarty umysł i brak uznawania jakichkolwiek barier. Słuchając płyty jest się wgniecionym w fotel a wokalne zabawy przywodzą na myśl Faith no More czy może nawet bardziej totalnie odjechanego Mr. Bungle Mike’a Pattona. Mówiąc krótko Awangarda (duże „A” nieprzypadkowo). Co ciekawe po niemal dwudziestu latach od wydania materiał ten znakomicie się broni, a to już cecha muzyki wyjątkowej!

Universal sprawiło fanom nietuzinkowych dźwięków nie lada niespodziankę! Obserwując fora i grupy na jednym z portali społecznościowych zauważyłem, że wznowienia płyt Kobong („Chmury nie było” czeka w kolejce) stały się na jakiś czas główmy tematem dyskusji, świadczy to więc o sporym zapotrzebowaniu na ten zespół

Na sam koniec dodam, że elegancko wydany digipack, poza materiałem z debiutu zespołu, zawiera również dysk z koncertem zarejestrowanym w klubie Remont w roku 1994 oraz dwie książeczki, po jednej do każdego krążka!

Oceny brak – klasyka, więc można się domyśleć na co zasługuje…

Piotr Michalski