KABANOS – 2012 – Kiełbie we łbie

kabanos-kielbiewelbie

1. Baleron w kartoflach pod keczupem
2. Baba i dziad
3. Bagno
4. Klocki
5. Rakieta
6. Pijawki
7. Monopol
8. Motyl
9. Buraki
10. Psy, krowy i kapusta
11. Pancerz
12. Paliwoda

Rok wydania: 2012
Wydawca: Fonografika
http://www.kabanos.net/


Big Cyc przy Kabanosie to stateczna, poważna grupa rockowa. Weźmy taki cytat z oficjalnej strony: „Kabanos to zespół, który najpierw zrobił trzy płyty (Hej Wiśta Hola, Zesrała się dupa i płacze, Skarpetki muszą mieć wilgoć) a potem dopiero nauczył się je grać”. Albo taki fragment: „W Kabanosie są kary pieniężne za nieobecność na próbie. Zostały one wprowadzone w momencie, gdy wykryto iż Leszek woli chodzić do kina niż na próbę”. Styknie? Jeśli nie, proponuję rzucić okiem na tytuły kawałków, które trafiły na najnowszy album grupy.

Gwoli ścisłości: wspomniane wyżej płyty o jakże poetyckich tytułach to demówki, na oficjalny, pełnowymiarowy debiut Kabanos z podwarszawskiego Piaseczna czekał do 2007 roku. „Kiełbie we łbie” jest trzecią produkcją wydaną przez Fonografikę.

Czy twórczość Kabanosa może się spodobać? Owszem i to bardzo, pod jednym warunkiem: że przed naciśnięciem „play” zapomnimy o Yesach, Emersonach, muzycznej wirtuozerii i wokalnym kunszcie. Tu jest prosto i zazwyczaj krótko. Generalnie: punkowo z domieszką metalowych dźwięków. A teksty… Mogłyby stanowić temat porządnej pracy magisterskiej o granicach absurdu. Weźmy pod lupę kawałek numer jeden: „Mój pokoik nie ma okienka/W kącie leży stara zardzewiała łyżka/Na stoliku pusty talerzyk/Po podłodze biega przestraszona myszka” I dalej: „Nie wierzę, że baleron jest potrzebny mi bym godnie żył”(a wszystko to na tle podkładu a la System of A Down, zresztą fascynacje muzyką Amerykanów z ormiańskimi korzeniami dość często obecne są na „Kiełbie we łbie”).

Albo takie coś z pieśni „Klocki”: „Hej kolego porzeczkowy/Jesteś kwaśny, ale zdrowy/Pompuj piłkę/Wkładaj buty/Razem pobawimy się” (…) „Koleżanko malinowa/Cała jesteś owłosiona/Niech ci któryś naubliża/Walnę go w pusty łeb”. I jeszcze fragmencik z „Psów, krów i kapusty”: „A póki co tańczę w krzakach/I razem z wiatrem latam/Degustując w smakach/Unoszę się na łaskotkach róży/Wypijam nektar z purpurowej letniej burzy”. Oj, trzeba mieć mocno nierówno pod sufitem, żeby tworzyć takie dziełka…;) Konwencja całość przypomina mi Toy Dollsów. I podobnie jak w przypadku Angoli: albo się to kupuje, albo odrzuca…

Fakt: dość skromny warsztat instrumentalistów wyłazi w końcu na wierzch. Stosowanie tych samych grepsów i patentów trochę na wysokości szóstego kawałków zaczyna lekko nużyć. Ale ten Kabanos dawkowany w małych porcjach może się podobać. A jako rozweselacz jest po prostu niezastąpiony;)

6/10

Robert Dłucik

Ps. Na krajowym podwórku teksty Kabanosa konkurować mogłyby chyba tylko z Zacierem. „Przyleciał komar ze Babilonu”…

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *