IRON MAIDEN – 1980 – Iron Maiden

1. Prowler
2. Remember Tomorrow
3. Running Free
4. Phantom of the Opera
5. Transylvania
6. Strange World
7. Charlotte the Harlot
8. Iron Maiden

Rok wydania: 1980
Wydawca: EMI

Czasem nakręcamy się we własnym gronie. Wizyta w naszym kraju projektu Maiden United z udziałem Dennisa Strattona sprawiła, że zaczęliśmy dyskutować o debiucie Iron Maiden. Padł więc pomysł, żeby zebrać kilka zdań, wspomnień, opinii o tej płycie. Publikacja zbiegła się z rocznicą śmierci Paula DiAnno. Proponujemy zatem wspominkowy odsłuch i… UP THE IRONS!


W moim przypadku rzecz się działa na początku lat 90-tych. To nie był pierwszy album Maiden, który usłyszałem. Powiem więcej, przez krótki czas, z uwagi na przeskok z melodyjnych wokaliz Dickinsona do Paula DiAnno, traktowałem go jako płytę drugoligową. Ale wgryzłem się od razu w brzmienie. Jakość aranżacji. Pracę gitar i oczywiście ujęła mnie praca basu. Z biegiem lat album zyskał w moich oczach status kultowości. Do dzisiaj uważam, że zawiera jedne z ciekawszych kawałków Maiden ever. Do Paula przekonałem się po jego solowych występach i kiedy wróciłem do jedynki Żelaznej Dziewicy odkryłem ją na nowo.

Piotr Spyra


Maiden poznałem jako dzieciak od „The Number Of The Beast”, czyli wraz z nastaniem ery Dickinsona, a na dobre pochłonął mnie albumem „Piece of Mind”. To były dla mnie wówczas wyznaczniki jakości i klasy, jakiej moim zdaniem brakowało debiutowi Ironów. W porownaniu do późniejszej dyskografii zespołu, jedynka, poza okładką oczywiście, była dla mnie wtedy czymś dziwacznym i nadto surowym i nieokrzesanym, co w pełni doceniłem dopiero wiele lat później. „Iron Maiden” to naprawdę bardzo dobry album, który nawet po tylu latach nie stracił swego zadzionego charakteru. Prawdziwy heavy metal w czystej postacji, który obecnie cenię bardziej niż wiele współczesnych wynaturzeń muzycznch Maidenów.

Robert Cisło


Może Iron Maiden ma w dyskografii lepiej brzmiące, bardziej dopracowane płyty. Ale debiutancki album nadal urzeka spontanicznością, energią i ponadczasowymi kompozycjami. Z epickim „Phantom of The Opera” na czele. Bardzo lubię wracać do tej płyty.

Robert Dłucik


Pierwsza płyta Iron Maiden była moją przepustką do własnego muzycznego świata. Do tej pory Kiss, Queen czy Pink Floyd były super ale to jednak muza „starszego brata”, a w 1980 nastąpił wybuch supernowej, narodziny NWOBHM i debiut maidenów był pierwszym zetknięciem z nowym stylem. Iron Maiden na „jedynce” łączą punkową ekspresję w śpiewie Paula Di’Anno z heavy metalowym rozmachem . I te melodyjne solówki… i te gitarowe dialogi… Phantom Od the Opera i Transylvanie zajechałem na śmierć. I ta okładka… punkowy Eddie to sztos. W procesie kształtowania się mojego muzycznego gustu to jedna z najważniejszych płyt.

Witold Żogała

Dodaj komentarz