1. Więcej gruzu
2. Z drogi
3. W co grasz?
4. Abym sobą w życiu był
5. Będzie jutro
6. Chory pies
7. Znany nieznany
8. Rachunek sumienia
Data wydania: 2018
Wydawca: Highway
http://www.highwayband.com.pl/
Zacznę do małego spoilera: to najlepsza płyta w dyskografii śląskiej
grupy, dowodzonej przez gitarzystę Marka „Maniola” Manickiego. Najlepsza
pod każdym względem: kompozycji, tekstów (kilka dostarczył grupie
zaprzyjaźniony z nią popularny śląski aktor Zbigniew Stryj) oraz
realizacji. Bardzo podoba mi się brzmienie tego albumu, pełna ciepła i …
szlachetności, charakterystycznej dla bluesrockowych klasyków z lat
siedemdziesiątych.
„Mocniej, szybciej, głośniej” – pada deklaracja w otwierającym całość
utworze „Więcej gruzu”. I rzeczywiście: Highway zapuszcza się na tym
albumie w hardrockowe rejony. Wspomniany wyżej utwór niesie zadziorny
gitarowy riff, a gitarowe zagrywki z „Chorego psa” (zrównoważone
dostojnym brzmieniem organów Hammonda) pochodzą wprost ze starej, dobrej
szkoły Angusa Younga.
Ale Ślązacy nie zapominają też o swoich amerykańskich fascynacjach,
którym często dawali upust w przeszłości. W utworze „Z drogi” nisko
kłaniają się mistrzom z Lynyrd Skynyrd. Podobny wers można byłoby
napisać o kompozycji „W co grasz?”.
Mocną stroną zespołu zawsze były ballady i tak jest również na „Gruzzz
n’roll”. Do „Abym sobą w życiu był” oraz finałowego „Rachunku sumienia”
(w którym gościnnie zaśpiewał były wokalista zespołu Tomasz Domieracki)
chce się często wracać… A skoro mowa o gościach: na uwagę zasługują
partie harmonijki ustnej w wykonaniu wirtuoza tego instrumentu Michała
Kielaka („Znany nieznany”) oraz chórki w wykonaniu Anety Romańczyk,
które dodały smaku całości.
Highway dobiega pełnoletności, ale dotąd nie zyskał rozgłosu i uznania
na jakie zasługuje. „Maniolowi” udało się zebrać mocny skład (najnowszy
nabytek to weteran śląskiej sceny Krzysztof „Cegła” Sergiel) i
przygotować naprawdę udany materiał, który powinien przysporzyć grupie
nowych odbiorców. Właśnie: powinien…
9/10
Robert Dłucik
