EUPHORIZONE – 2026 – Red Flame

01.Intro
02.New Horizon
03.Red Flame
04.Bad Day
05.Wake Me Up
06.Satellites
07.The Sound Of Me
08.Run From The Shadows
09.Learning To Breathe

Rok wydania: 2026
Wydawca:Euphorizone

Twórczość bydgoskiego kwintetu Euphorizone szufladkowano dotychczas etykietką „rock progresywny”. Czy słusznie? Kwestia dyskusyjna.  Przynależność gatunkowa danego wykonawcy często bywa postrzegana przez pryzmat udziału w imprezach o sprecyzowanym profilu artystycznym. I rzeczywiście – jak dotąd formację Euphorizone spotykaliśmy głównie przy okazji przeróżnych festiwali odwołujących się do tradycji progrockowych. Ośmielę się wysunąć tezę, iż z chwilą premiery „Red Flame” sytuacja ta może odmienić się diametralnie. Właśnie teraz przed grupą pojawiła się bowiem realna szansa powiększenia swego audytorium. Pora wyjść z cienia. Zwłaszcza, że to już nie jest niszowy prog. Zawartość albumu „Red Flame” jawi się jako klasyczne rockowe granie na miarę tuzów gatunku. W dodatku jakościowo wprost fenomenalne!

Już debiutancki krążek „Invictus” zrobił na mnie spore wrażenie. W płytowym podsumowaniu roku 2023 umieściłem go w szeregu najlepszych rodzimych wydawnictw fonogranicznych. Ujął mnie zgrabnym połączeniem melodyjnych kompozycji i wartościowej strony lirycznej przy zachowaniu wigoru i wysokiego poziomu rzemiosła instrumentalistów. Brzmiał (i nadaj brzmi) potężnie. Wydawało się, że ciężko będzie twórcom przeskoczyć poprzeczkę, którą sami sobie tak wysoko zawiesili. A jednak – operacja zakończyła się sukcesem.

Trzyletni okres dzielący premiery obu płyt zbiegł się z jedną – ale szalenie istotną – zmianą składu. Grupę opuścił wokalista Michał Gawroński. Zastąpienie frontmana to zawsze proces obarczony ryzykiem. Niejeden zespół się na tym wyłożył. Chłopakom z Euphorizone dopisało jednak ogromne szczęście. Na ich drodze pojawił się bowiem Oleksandr Onofriichuk. Napisać o nim, że jest śpiewakiem wybitnym, to jak nic nie napisać. To geniusz! Spokojnie konkurować może z wokalistami rockowej ekstraklasy. Zresztą w jego głosie i sposobie artykulacji pobrzmiewają chwilami echa ekspresji pewnego słynnego wąsacza. Oczywiście mam na myśli lidera legendarnego brytyjskiego kwartetu o królewskim rodowodzie.  

Zapraszając w swe szeregi tak mocnego zawodnika również pozostali członkowie grupy musieli spinać się nie lada podczas sesji nagraniowej. Ale stanęli na wysokości zadania. Zarówno energiczny gitarzysta Krzysztof Mistur, błyskotliwy klawiszowiec Mariusz Tomaszewski, zawsze uśmiechnięty basista Adam Majewski jak też przesympatyczny bębniarz Maciej Gańczak udowadniają na tej płycie, że warto było tyle lat szlifować umiejętności. Tworzą idealnie zgrany team.

Możliwości aktualnego składu miałem już okazję podziwiać na żywo parokrotnie. Największe wrażenie zrobił na mnie występ Euphorizone podczas tegorocznej edycji Festiwalu Rocka Progresywnego im. Tomasza Beksińskiego w Toruniu. Panowie zaprezentowali tam nowy materiał w całości (plus fenomenalną wersję „Child In Time” Deep Purple na bis). Program przybrał wówczas formę słuchowiska – suity połączonej dźwiękowymi interludiami spajającymi poszczególne kompozycje. Trochę szkoda, że artyści nie powtórzyli tego eksperymentu w studio. Utwory na płycie – mimo spójności tekstowej – stanowią odrębne byty. Ale może taki właśnie był ich zamysł artystyczny i muszę to uszanować. Zwłaszcza, że jest na czym „zawiesić ucho”.

Po hipnotycznym „Intro” rozbrzmiewa żywiołowy „New Horizon” oparty na chwytliwym riffie i motorycznej sekcji rytmicznej. Od razu przekonujemy się o niebagatelnych możliwościach nowego wokalisty. To już pierwszy murowany hicior. A im dalej – tym lepiej. Tytułowy „Red Flame” nieprzypadkowo wybrany został do promocji medialnej. Wiodąca linia melodyczna po prostu zachwyca i nie chce wyjść z głowy. Dalej mamy dynamiczny, szybki „Bad Day” i refleksyjny „Wake Me Up”, zwieńczony prześliczną solówką gitary. Kroczący rytm „Satellites” idealnie będzie się nadawał do równego klaskania podczas koncertów. Znowu świetny, nośny refren. Naprawdę udała się chłopakom ta płyta. A przecież jest tu jeszcze najbardziej progresywny w zestawie „The Sound Of Me”, ocierający się o heavy metal „Run From The Shadows” i wielki finał w postaci „Learning To Breathe”.

Realizacja dźwięku jest perfekcyjna, dynamika idealnie wypoziomowana. Anglojęzyczny przekaz liryczny płyty na pewno nie zaszkodzi w walce o uwagę słuchaczy również poza granicami. „Red Flame” składa się więc w zasadzie z samych plusów. No, jeśli już musiałbym się do czegoś przyczepić (a rola krytyka muzycznego poniekąd do tego obliguje), to pomarudziłbym nieśmiało w kwestii szaty graficznej. Front okładki sprawia – być może niesłuszne – wrażenie wspierania się technologią AI na etapie projektowania obrazka. Ale z drugiej strony: kto z nas nigdy nie testował możliwości tego ustrojstwa – niech pierwszy rzuci kamieniem.

9,5/10

Michał Kass

Dodaj komentarz