DOORS, THE – 1967 – The Doors

Doors, The - 1967 - The Doors

1. Break On Through (To the Other Side)
2. Soul Kitchen
3. The Crystal Ship
4. Twentieth Century Fox
5. Alabama Song (Whisky Bar)
6. Light My Fire
7. Back Door Man
8. I Looked at You
9. End of the Night
10. Take It as It Comes
11. The End

Rok wydania: 1967
Wydawca: Elektra
http://www.thedoors.com/


Muszę się do czegoś przyznać: nie początku nie byłem fanem twórczości Doorsów. Owszem, lubiłem niektóre kawałki, ale … szału nie było. Wszystko zmieniło się za sprawą pewnego filmu… Pomnikowego dzieła Coppoli „Czas Apokalipsy”. Pierwsze sceny i TA muzyka. „The End”. Spróbowałem zaprzyjaźnić się z płytami kwartetu jeszcze raz. Tym razem skutecznie, a (muzyczna) miłość do Doorsów trwa niezmiennie do dziś.

Ok, tyle dygresji osobistych. Pora przejść do głównego powodu dlaczego właśnie teraz wrzucamy na portal recenzję debiutu The Doors. Otóż 4 stycznia mija dokładnie 50 lat (sic!) od daty premiery tego znakomitego albumu. Jednego z kamieni milowych w historii rocka. „Break on Through” (To The Other Side)… Mogę sobie tylko wyobrazić jakie wrażenie na ówczesnych odbiorcach wywoływał ten sugestywny utwór z jednym z najlepszych, najbardziej sugestywnych tekstów Morrisona. Dwie minuty i dwadzieścia pięć sekund – czasem naprawdę tyle wystarczy, by zachwycić słuchacza. Przeciwieństwem tego kawałka jest finałowy „The End”. Ponad 11 minut dźwiękowej poezji. Kompozycja genialna, która przed laty wywołała skandal i o mały włos nie zakończyła kariery The Doors zanim ona jeszcze na dobre się rozkręciła. Wersy „Father? „, „yes son”, „I want to kill you”/”Mother… I want to… fuck you” – wzburzyły purytańską część obywateli USA. Zresztą, nie był to ostatni skandal wywołany przez Morrisona…

„Break on Through” i „The End” – dwie genialne klamry spinające płytę. A co między nimi? Na pewno wciąż wyróżnia się „Light My Fire” – jeden z hymnów tamtych hippisowskich czasów, umiejętnie łączący przebojowe (popowe wręcz) motywy z psychodelicznym klimatem. Na pewno bronią się po latach zmysłowe „End of The Night” i chwytliwy „Take It As It Comes”. Duży plus należy się również zespołowi za opracowania cudzych kompozycji. „Alabama Song” z tego albumu to dla mnie wciąż kanoniczna wersja Brechtowskiego songu. A i podlany psychodelicznym sosem „Back Door Man” bluesowego mistrza Willie Dixona robi wrażenie…

Z drugiej strony: „banalny I Looked At You” sprawia raczej wrażenie ciekawostki po epoce „flower power”. Ale… nie zmienia to faktu, że mamy do czynienia z płytą wybitną. 42 miejsce na liście 500 albumów wszechczasów przygotowanej przez ceniony magazyn „Rolling Stone” nie jest przypadkiem.

Lektura obowiązkowa dla każdego pokolenia fanów rocka!

Robert Dłucik

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *