BLACK NOODLE PROJECT, THE – 2006 – Play Again

Black Noodle Project, The - 2006 - Play Again

1. Introspection (3:15)
2. Tomorrow Birds Will Sing (6:50)
3. Wave On A Soul (4:03)
4. Not Yet (5:12)
5. The Great Northern Hotel (6:24)
6. Room For Everyone (5:11)
7. Garden Of Delights (5:01)
8. To Pink From Blue (8:03)
9. Square-Circle (3:05)
10. 1(3Bute)2 (4:58)
11. Happy End (5:03)

Rok wydania: 2006
Wydawca: B-Smile Records


Są zespoły, które po znakomitym starcie, potem nie potrafią udźwignąć brzemienia na nich ciążącego. Ile razy okazywało się, że drugi krążek rozczarowywał, że nie dorównywał wyśmienitemu debiutowi. Jak było z drugim CD Francuzów z The Black Noodle Project? Moim zdaniem (ale chyba nie tylko moim) – dali radę. Muzycy nagrali rewelacyjny album, na którym utrzymali poziom z debiutu, choć nie obyło się bez kilku drobnych zmian. Przede wszystkim, mniej tu akustycznych gitar, które w niezwykle wyraźny sposób były zaakcentowane na And Life Goes On… oraz pojawił się dość ostry, utwór w postaci Garden Of Delights. Zespół zaprezentował w nim nieco inne oblicze, nieco mniej nostalgiczne i nastrojowe. Mamy tu do czynienia z „zimnymi”, dość mocnymi gitarami, polecam też zwrócić uwagę na genialny basowy motyw we wstępie. Aby jednak nie można było tego utworu traktować jako odszczepieńca od całości, na zakończenie słyszymy przyjemne, spokojne partie pianina.

Ten album to kolejny przykład krążka, na którym ja nie znajduję słabych punktów. Może przesadziłbym gdybym stwierdził, że zespół nagrał album przełomowy dla gatunku, ale The Black Noodle Project w sposób niezwykle umiejętny wyciągnęli to co najlepsze z klimatów Pink Floyd oraz Porcupine Tree i podali to słuchaczom okraszając swoimi pomysłami.

Gdyby ktoś postawił mnie pod ścianą i wymagał ode mnie wskazania jednej kompozycji, która w sposób szczególny przypadła mi do gustu, miałbym poważny problem. Wybrałbym chyba Room For Everyone, która nie jest może moją ulubioną, ale każdorazowo wywołuje u mnie ciarki. Co serwuje zespół? Jest to pięć minut delikatnej, nastrojowej muzyki, z teksem wygłaszanym przez… Charliego Chaplina. Pamiętacie film „Dyktator”? Pojawia się tam płomienne, niemal histeryczne przemówienie, które to zespół umieścił na swoim krążku. Co ciekawe, zgodę na wykorzystanie materiału udało się muzykom uzyskać od samej Josephine Chaplin, córki słynnego aktora.

Dużo tu Gilmourowych gitar (Introspection, To Pink From Blue), pojawiają się ciekawe kobiece wokale (Not Yet, Happy End). W Square-Circle, które w spisie otworów jest opisane jako rysunek kwadratu i okręgu po genialnym wstępie, w którym prym wiodą pianino oraz gitara akustyczna pod koniec pojawia się klimat rodem z przedwojennych filmów francuskich. Ciarki są też nieodzowne w dusznym i utrzymanym nieco w atmosferze grozy – The Great Northern Hotel. Mrok, ciarki i histeryczny spiew w refrenie, to najkrótszy opis tego utworu.

Album zamyka przepiękne Happy End, w którym słyszymy dwa głosy – męski i kobiecy a niesamowity nastrój potęgują przepiękne partie skrzypiec i rewelacyjnie zagrane gitary.

Play Again to płyta… piękna. Nastrój i klimat, który osiągnął zespół są po prostu mistrzowskie. Może i muzyka mało nowatorska, ale za to jak zagrana, z jakim uczuciem i sercem. Polecam!!

8/10

Piotr Michalski

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *