AURA – 2011 – Deliverance

AURA - Deliverance

1. The Arrival 8:20
2. In My Memories 6:17
3. Egypt’s Call 4:46
4. The Eden’s Tree 5:55
5. Efraim 2:01
6. A Candle’s Dream 5:33
7. The Bridge Of Silence 6:00
8. The Glorious Day 6:51
9. The Last Stand 3:54
10. Resurrection 4:07

Rok wydania: 2011
Wydawca: Spider Rock Promotion


„Deliverance” to już drugi album pochodzącej ze słonecznej Italii formacji Aura. Włosi poczynają sobie coraz pewniej a krążek, który właśnie nagrali umiejętnie łączy w sobie elementy prog metalu i progresywnego rocka.

W fragmentach, w których dominującą role odgrywają akustyczne gitary muzyka zespołu może kojarzyć się z naszym rodzimym After… (ze wskazaniem na ich debiutancki krążek), a gdy tylko muzycy zaczynają łamać i komplikować struktury rytmiczne, na myśl przychodzi Dream Theater. Wyraźnie słychać też fascynację Pink Floyd (posłuchajcie solówek w „In My Memories” czy „A Candle’s Dream”) Największy nacisk położono tu jednak na dźwięki nazywane przez niektórych neoprogiem. To właśnie fani formacji pokroju Arena czy sceny holenderskiej znajdą tu dla siebie najwięcej. Są klawiszowe pasaże (z istotną rolą Hammondów) czy wreszcie przepiękne gitarowe solówki. Nieco szorstkości nadają dość brudne gitarowe riffy (wypadają one jednak dość dobrze, nie burząc misternej struktury płyty) a całość łagodzą dźwięki pianina. Albumu słucha się niczym długiej, wieloczęściowej opowieści a kolejne utwory są ze sobą połączone bez wyraźnie zaznaczonych przerw. Masa tu fragmentów instrumentalnych budujących atmosferę i klimat krążka. Na słowa pochwały zasługuje wokalista, Giovanni Trotta, który jak na progresywnego wokalistę przystało gra również na… perkusji:-). Jego głos znakomicie sprawdza się w obranej przez zespół konwencji. Nie wysila się na wysokie „c”, śpiewa swobodnie i z odpowiednim feelingiem.

Ta płyta ma jedną wadę… ale tu posłużę się porównaniem… Wyobraźcie sobie makaron spaghetti (w końcu to recenzja płyty włoskiego zespołu), cała micha makaronu, pysznego i apetycznego. Zaczynacie go jeść, dochodzicie do połowy i już czujecie się pełni, z czasem każda kolejna porcja jest już wynikiem „chciejstwa” oczu a nie potrzebą żołądka… tak też jest z tą płytą. Pierwsze pięć, sześć utworów jest tymi pierwszymi, łapczywymi porcjami, potem zaczyna panować pewien przesyt. Nie zmienia to oczywiście faktu, że tak jak to spaghetti tak i ta płyta jest dobra. Tak jak do spaghetti chętnie się do niej wróci, ale gdyby porcja byłaby nieco (o jakieś 10 minut) mniejsza byłoby rewelacyjnie i nie bolałby potem… brzuch 😉

7,5/10

Piotr Michalski

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *