ANTI TANK NUN – 2013 – Fire Follow Me

ANTI TANK NUN - 2013 - Fire Follow Me

1. First Spark
2. Fire Follow Me
3. Sake Crazy
4. Hurricane Kazz
5. Under The Big Black Tent
6. Iron Midget
7. Canal Street
8. Hanged Man’s Diary
9. That One Who’s Good…
10.Killing Times

Rok wydania: 2013
Wydawca: Metal Mind Productions
http://antitanknun.com/band/


Titus wyjątkowo płodnym artystą jest – można by „polecieć” gombrowiczowskim tekstem na początku recenzji jego najnowszego „dziecka”. Dwie płyty z Acid Drinkers, kolejne dwie z Anti Tank Nun, a był jeszcze przecież po drodze album tria Titus Tommy Gunn – dorobek Tomasza Pukackiego z ostatnich trzech lat wygląda naprawdę okazale.
Przy takim rogu obfitości istnieje rzecz jasna spore ryzyko, że ilość nie przełoży się na jakość, ale – odpukać w niemalowane – Titusa ten problem na razie skutecznie omija. Potwierdza to również najświeższa produkcja Anti Tank Nun z „lynchowskim” tytułem.

Myślę, że ta płyta ostatecznie przekona do ATN tych, którzy przy debiucie traktowali kapelę z lekką rezerwą, postrzegając ją jako ciekawostkę (w końcu gimnazjalista wycinający na gitarze w regularnej kapeli nie zdarza się często…).
Oczywiście Titus ma tak charakterystyczny wokal, że nie sposób uniknąć porównań do zespołu, z którym najbardziej jest kojarzony. Tego „acidowania” mamy tutaj całkiem sporo, z tym, że raczej z czasów „Dirty Money, Dirty Tricks” niż „La Part Du Diable”. Tak więc jeśli ktoś lubi wczesne wcielenie Acid Drinkers – „Fire Follow Me” powinno często atakować jego uszy. Płyta brzmi baaardzo klasycznie, zresztą również jej długość trzyma się starych, dobrych winylowych norm. Jest konkretnie i na temat, nie ma dłużyzn i nudy.

Najsmakowitsze kąski? Z pewnością czadowe i chwytliwe zarazem „Sake Crazy” oraz „Killing Times”. Ale nie sposób pominąć również tych bardziej rozbudowanych kompozycyjnie kawałków. „Under The Big Black Tent” – łezka w oku się zakręciła na wspomnienie Alberta Rosenfielda. „Iron Midget” z mocarnym, sabbathowym riffem i klimatem rodem z filmu grozy. „The One Who’s Good” – najdłuższy na płycie, korzeniami sięgający wprost do lat siedemdziesiątych, można w nim trafić nawet artrockowe fragmenty.

Krótkie podsumowanie? Jest moc! Jest tytułowy ogień!

9/10

Robert Dłucik

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *