Rock Area

Trójmiejska grupa Access Denied łoi tradycyjny heavy metal z klawiszami. Zespół postanowił zagrać klasycznie jak się da.

Nowa płyta zawiera w sumie kilka świetnych kawałków, sporo jasnych punktów i zaledwie kilka momentów gdzie skrzywimy się z przekąsem.

Chris się wypalił. Teraz nic tylko czekać na kolejny album Freedom Call i zobaczyć czy solowy krążek był jednorazowym wybrykiem. Jeden wielki bubel i tyle. Sorry, Chris.

Po wydaniu debiutanckiego krążka „Litourgiya” (2015r.) grupie BATUSHKA towarzyszyła aura tajemniczości. Owszem, pojawiały się jakieś plotki, ale sekret składu udawało się przez pewien czas utrzymywać w ukryciu. To wszystko to już przeszłość, a w chwili obecnej funkcjonują dwa zespoły o tej samej nazwie. Jako pierwszy (w maju 2019r.), swój materiał zatytułowany „Panihida” zaprezentował zespół kierowany przez założyciela grupy, Krzysztofa Drabikowskiego.

Rok 2019 to rok wydawnictw, które wywoływały długie dyskusje i kontrowersje. Ukazał się „Popiór” grupy KAT i Roman Kostrzewski a kilka miesięcy później „Without Looking Back” KAT, którym kieruje Piotr Luczyk. W maju swą elektroniczną premierę miała „Panihida” formacji BATUSHKA (Krzysztofa Drabikowskiego) a w lipcu światło dzienne ujrzało „Hospodi” BATUSHKI Bartłomieja Krysiuka i to właśnie tej płycie przyjrzymy się dzisiaj…

W ostatnich miesiącach spekulacji na temat grupy BATUSHKA było mnóstwo. Zresztą nawet teraz (co dało się odczuć chociażby przy okazji tegorocznej odsłony Mystic Festival) zespół, a dokładniej zamieszanie wokół personalnych zawirowań w składzie, wciąż wzbudza niemałe kontrowersje oraz konsternację wśród wielu osób.

Myślałem, że w tym roku – muzycznie – nic mnie już nie zaskoczy, a tu proszę… Nowy wypiek z piekiełka zwanego Witching Hour Production przygotowało dla sympatyków czarcich dźwięków jakże sympatyczny materiał.

Być może na takiej a nie innej zawartości płyty zaważyły tarcia wewnątrz zespołu. Otóż już po nagraniu „Unholy Savior” główny kompozytor i producent, a także gitarzysta, Anton Kabanen został wyrzucony z zespołu. Z powodu „nierozwiązywalnych różnic i muzycznych niezgodności”.

Czy możliwym jest połączenie przebojowości Lordi, wojennego klimatu Sabaton, metalowego pazura Accept, zadziorności AC/DC, podniosłości Manowar z rozmachem Nightwish?

Ktoś powie, że klasyczny heavy metal – w chwili obecnej – nie ma nic ciekawego do zaoferowania, szczególnie, jeżeli chodzi o młodych twórców. Nowe zespoły ze średnim powodzeniem kopiują starych wyjadaczy i w skrócie można to określić mianem „piąta woda po kisielu”.

W przeciwieństwie jednak do grup pokroju HEAT czy Steel Panther nie mamy tu do czynienia z wymuskanym brzmieniem i ładniutkimi melodyjkami. Włosi robią to po swojemu – energetycznie, z pazurem oraz brudem w brzmieniu i chwała im za to!

Nagranie całości zrealizowane zostało na wysokim poziomie, a czas kiedy wszystko zagrane w klimatach około – punkowych kojarzyło się z kiepską jakością chyba bezpowrotnie minął.

W przypadku płyty „Unearth” podobnie więc jak z tą wspomniana pogodą za oknem – constans, muzyka jak ten deszcz, pada sobie spokojnym rytmem.

Fani talentu Colina Bassa zapewne tego krążka już słuchali, wszystkich młodych adeptów progresywnego grania zachęcam aby spróbowali dać się porwać tym dźwiękom i nie mam tu na myśli wyłącznie tego wydawnictwa, ale całokształt twórczości Camel jak i solowych dokonań Colina.