Rock Area

Nosferatu is back.. I to z najciekawszym materiałem od ładnych paru lat. Wprawdzie do poziomu „Ztraceni w Karpatech” jeszcze co nieco brakuje, ale chimeryczny lider tej czeskiej kapeli Petr Stepan najwyraźniej odzyskał radość z grania i komponowania

Tak kończył się album „Metropolis”, a także XX wiek. Pozostawało tylko czekać do XXI wieku z taką nadzieją, z jaką patrzy bohater okładki płyty: gdzieś daleko przed siebie, gdzieś w przyszłość, w oczekiwaniu na lepsze czasy…

Niesamowity ogrom pracy, który włożyli w to wydawnictwo muzycy budzi najwyższy szacunek. Ta płyta to jednak nie tylko nawiązania do muzyki etnicznej. To także najwyższych lotów partie wszelakich instrumentów elektrycznych z gitarą na czele. To prawdziwie progresywny… rock? Tak o tej płycie się pisze, ale jest tu i ambitny pop czy wręcz soul.

Debiut 9 Chambers jest poprawny i tylko poprawny. W końcu muzykach z takim dorobkiem i z takimi umiejętnościami trudno oczekiwać jakiejś lipy.9

Podróżujemy po znanych i nieznanych obszarach muzyki, które nieustannie nas inspirują. Zapuszczamy się w rejony rocka, progresji, czasem hardcore’u i metalu

Kiedy usłyszałam, że Bracia postanowili targnąć się na legendę wiedziałam, że na płytę Tribute to Queen nie będę się mogła doczekać i że będę szurać nogami z niecierpliwości i pytać w panią w sklepie i generalnie nękać wszystkich. Nie muszę pewnie już wspominać, że Queen to mój osobisty konik, słabość, żeby nie powiedzieć pompatycznie miłość.

Wirtuozerskie projekty muzyczne, czy to gitarzystów, basistów bądź perkusistów, przeważnie mają to do siebie, że przy pierwszym zetknięciu oszałamiają, wciągają, paraliżują, lecz przy dłuższym obcowaniu zaczyna wiać nudą. W przypadku tej płyty, efekt osłupienia ciągnie się w nieskończoność.

Cała dekada minęła od momentu wydania solowego debiutu Tima Bownessa – „My Hotel Yer”, do kolejnego albumu sygnowanego wyłącznie jego imieniem i nazwiskiem – „Abandoned Dancehall Dreams”. Tym razem na kolejną jego autorską płytę, nie musieliśmy czekać dekady, lecz zaledwie rok.

W obcowaniu z jego solowym albumem najwięcej przyjemności powinni więc znaleźć, zarówno miłośnicy dokonań No-Man, Memories of Machines (a także Nosound), ale również miłośnicy solowych dokonań Stevena Wilsona.

Tim Bowness to osoba, która u słuchaczy wywołuje wiele skrajnych emocji. U jednych występuje uwielbienie go jako mistrza kameralnego klimatu i melancholii płynącej z jego kompozycji u innych zaś potępienie za momentami neurotyczny i bardzo przygnębiający, przepełniony nieszczęściem i bólem głos.

„California Norfolk” to wspólne dzieło Tima Bownessa (No Man) i Petera Chilversa. No prawie wspólne. Jeżeli chodzi o teksty to „Chant One” oraz „Also Out Of Air” to dzieło tylko Tima.

Nie będę ukrywał, że tekst recenzji ostatniej płyty Davida Bowiego piszę znając już koszmarną wiadomość, że mistrz właśnie odszedł. Zupełnie innego wymiaru nabiera spojrzenie na zawartość „Blackstar”, jak i na wydarzenia ostatnich niespełna trzech lat.

Jeżeli ktoś spotkał się kiedykolwiek z twórczością Fourteen TwentySix to nazwisko Chris Van Der Linden nie powinno być mu obce. Bow to projekt, którego właśnie on jest autorem a „Man In The Machine” jest jak dotąd jego jedynym dzieckiem. Ale nie wylejemy go na pewno z kąpielą.

Born To Burn to francuski kwintet, którego powstanie datuje się na rok 2013, zaś „Welcome to Reality” jest jego pierwszym studyjnym albumem, dostarczającym 45 minut ostrych dźwięków.