Rock Area

Na pograniczu metalu i gotyku, na terenach eksploatowanych przez takie tuzy jak Crematory, Sirenia,z jednej strony, a HIM i Sentenced z drugiej – swoją stylistykę osadza grupa Dark The Suns.

No i już jest! Świeżutkie wydawnictwo Hiszpanów z Dark Moor światło dzienne ujrzało 7 grudnia. Przed sobą mam niestety wydanie w wersji digital, które zawiera 11 kompozycji o łącznym czasie trwania niespełna 41 minut.

Wydaje się, że prawie każdy artysta odczuwa na pewnym etapie swego życia potrzebę wydania albumu z coverami utworów, których słuchał w młodości i które ukształtowały go jako muzyka.

Nareszcie! – chciałoby się zakrzyknąć. Po sześcioletniej przerwie, światło dzienne ujrzał premierowy materiał sygnowany nazwą Danzig. Nie powiem, żebym czekał na ten album z wypiekami na twarzy, bo Jego Wysokość Glenn po trzech genialnych albumach („Danzig”, „Lucifuge” i „How The God Kills”) jeszcze w latach 90 minionego stulecia wyraźnie spuścił z tonu i w późniejszych latach nigdy nie wzniósł się już na tak wysoki poziom.

Nasi niemieccy sąsiedzi, jeżeli chodzi o muzykę progresywną, mają czym się pochwalić. A jak się to ma, do nieco ostrzejszej odmiany tej muzycznej dziedziny- prog-metalu? W tym temacie również nie wypadają najgorzej. Czynnie działają i regularnie wydają dobre albumy, chociażby takie formacje jak Vanden Plas , czy Crystal Palace.

Dante jest na początku swojej muzycznej podróży, której końca ani przyszłości oczywiście nie znamy. Muzycy sami muszą ją sobie przygotować i wykreować, a na pewno mają ku temu spore dyspozycje. Niewątpliwie mamy do czynienia z muzykami utalentowanymi i niezwykle dobrze przygotowanymi technicznie.

Jeśli miałbym przyrównać muzykę prezentowaną przez Niemców z Dante – od razu na myśl przychodzi mi Arena i Ulysses. Myślę, że fani tych formacji, powinni sięgnąć po „The Inner Circle” bezzwłocznie.

Tu nie ma słabego utworu są tylko dobre i… bardzo dobre jak udostępniony przez zespół „ God of the 3rd Millennium” czy niemal przebojowy, emocjonalny „Within the eyes of Angels”. Rewelacja!!

„Stairs To Nowhere” jest dla mnie miłym zaskoczeniem. Warto się wgryźć w ten materiał i spędzić z nim kilka wieczorów np. przy lampce wina i cygarem w ręce.

Wszystkiego świadczymy tu w idealnych proporcjach, zarówno w kwestii przekazu tekstowego, jak i sferze muzycznej. Nie zabrakło mocy, melodii ale i klimatu.

Za recenzję nowego albumu zabrałem się z ochotą, bowiem słyszałem, że skład Artrosis obecnie zbliżony jest do składu, który nagrał debiut.

Jerzy Górka z Artkiestrą nie rozpieszczają słuchaczy częstymi premierami nowych propozycji muzycznych, ale ich jakość jest nagrodą za cierpliwość…

Duńczycy robią prawdziwe zamieszanie w obrębie muzyki. Brudny, rasowy, mocny, energetyczny thrash metal.

Mamy tu sporą dawkę rzetelnego rocka z domieszką bardzo ciekawych aranżacji. Pozycja obowiązkowa dla odbiorców ceniących dobry, klasyczny rock.