Kategoria: Recenzje – V

„Dziki książę” to dojrzała płyta grupy z bagażem doświadczeń. Wybrany do promocji „Lekko” oparty był na tanecznych, klubowych brzmieniach, ale nie należy traktować go jako wyznacznika kierunku obranego przez muzyków na „Dzikim księciu”.

Rockowe instrumentarium, czysty wokal z wyraźną górką i zadziorem w bardziej emocjonalnych fragmentach, to elementy charakterystyczne dla zespołu.

„Infinity” grupy VINCENT przykuwa uwagę już samą okładką. Grafika zdobiąca album, tej zasłużonej a jednak nieco niedocenianej kapeli, to po prostu majstersztyk.

Grali w Opolu i Sopocie, w 1986 zagrali na Metalmanii, w latach 90-ych odbyli szereg udanych tras po czym słuch po nich zaginął….

Muzyka elektroniczna jaką proponuje nam Marcin VEN Łuczyński nie jest tak awangardowa jak np. niektóre płyty Tangerine Dream, ale nie jest również aż tak komercyjna jaką tworzy Jean-Michel Jarre. Często słychać tutaj muzyczną maestrię Vangelisa. To typowa muzyka tła. Idealna muzyczna przestrzeń do rozmyślań, ale również do bezmyślnego wylegiwania się na łonie natury.

Pamiętam lata 90-e. Internet raczkował i był dobrem luksusowym a źródłem wiedzy o muzyce były głównie czasopisma, koledzy i MTV (tak, kiedyś MTV to było coś – pamiętacie jeszcze Headbangers Ball?).

PŁYTA MIESIĄCA – GRUDZIEŃ 2020

Do wydanej w na przełomie milleniów dziesiątej płyty Venom mam szczególny sentyment, bowiem to właśnie od niej, a nie od „Welcome to Hell” czy „Black Metal” zaczęła się moja przygoda z legendarnymi protoplastami zarówno thrash jak i black metalu.

„fiXmisja” dobrze portretuje muzyczną ewolucję kwartetu z Pardubic. Cztery pierwsze kompozycje to jeszcze szybkie, surowe, punkowe granie. „1982” sporo zawdzięcza też Nirvanie, ale Cobain przecież mocno inspirował się punk rockiem… Z czasem Vypsana Fixa zaczęła coraz bardziej urozmaicać i łagodzić swoje brzmienie. Nie da się też ukryć, że ich kawałki z każdą kolejną płytą stawały się przyjaźniejsze dla radia…

Thrash metal nie należy do moich ulubionych gatunków, choć zdarza mi się kupić jakąś płytę z taką muzyką. Mój ostatni nabytek to „The Guillotine” niemieckiej ekipy Vulture. Zespół jest stosunkowo młody, bo powstał w 2015 roku, a tworzy go grupa zatwardziałych metalowych maniaków. Przyznam, że po włożeniu płyty do odtwarzacza aż oniemiałam z zachwytu. Ta muzyka brzmi tak, jakby była nagrana w latach 80-tych! Zachęcające, nieprawdaż?

Pod względem procentu obsceniczności trzeci album kapeli o nazwie jakże adekwatnej do treści zawartej w tekstach, mógłby stanąć w szranki z legendarną kapelą Dr Huckenbush. Tyle, że Vulgar śpiewa po angielsku, a nie w ojczystym języku…

Grupa VS powstała w 2004 roku w Paryżu. Na ich stronie internetowej doczytałem, że grają muzykę z pogranicza ambientu, dark ambientu, indie rocka i trip hopu. Cokolwiek to oznacza.

„Colours in the Sun” jest albumem, który potrzebuje czasu by dojrzeć w świadomości słuchacza. Wymaga skupienia, cierpliwości. Co prawda jego autopsja nie jest super ciężkim wyczynem, ale z drugiej strony całość nie wchodzi za pierwszym razem. Myślałem, że „Ghost Mile” było szczytowym osiągnięciem VOYAGER i grupie ciężko będzie stworzyć coś lepszego lub też utrzymanego na równie wysokim poziomie.. Kurde, myliłem się – australijska maszyna muzyczna, wciąż zaskakuje, zachwyca i pokazując coś nowego, świeżego. Ten zespół nie spoczywa na laurach; nieustannie pracuje, rozwija się

„V” to coś więcej niż wspomniany miks prog metalu i AOR, to istny progresywny crossover. Zespół serwuje zarówno rytmicznej łamańce jak i nośne melodie… Nie zabrakło jednak klimatycznych odnośników czy też instrumentalnych fragmentów zapożyczonych z estetyki muzyki filmowej. Okazyjnie wokalistę wspiera głos kobiecy, a elementy popowej elektroniki wpasowane są z pełnym wyczuciem.