Kategoria: Recenzje – U

„Phantom Pain” to debiut częstochowskiego zespołu Underdamped System (tudzież UDS), składający się z krótkiego intro i ośmiu, nawet długich, utworów w klimacie technicznego death/groove metalu z lekką industrialną okrasą.

The Gift of Tears – najnowszy album holenderskiej grupy Ulysses jest złożony nie tylko biorąc pod uwagę strukturę utworów. Już samo brzmienie albumu to kompromis pomiędzy nowoczesnym prog metalem, a lekko przybrudzonym i sfuzowanym progresywnym rockiem…

Najnowsza propozycja muzycznego wizjonera Kristoffera Rygga. Norweski Ulver zaczynał jako zespół blackmetalowy, ale już na drugiej płycie „Kveldssanger” pokazał wszem i wobec, że absolutnie nie zamierza być zaszufladkowany w jednym gatunku. Płyta akustyczna nagrana przez metalowy (wówczas) zespół – to musiało wywołać szok wśród fanów ciężkich brzmień… Słowo „Ulver” oznacza w języku norweskim „Wilki”, a te zwierzątka lubią chodzić własnymi ścieżkami… Czy może dziwić więc fakt, że zespołowi o tej nazwie po drodze było zarówno z elektronicznymi eksperymentami, słynnym poematem Blake’a, muzyką filmową, orkiestrową, a także coverami… Kiss i Prince’a?

Muzyczne horyzonty Ulvera ulegają ciągłym przemianom. Norwegowie, będąc pierwotnie ikoną black metalu, na swych późniejszych płytach zajęli się poszukiwaniem swojej ambientowej, industrialnej oraz awangardowej tożsamości. Na tej najnowszej, dalej poszukują, tym razem w swych poszukiwaniach zanurzyli się jednak w czasie przeszłym. Nowa płyta jest bowiem zbiorem coverów. Jest jakby hołdem złożonym muzyce psychodelicznej, która królowała w drugiej połowie lat 60-tych .

Norweski Ulver przeszedł drogę podobną do Anathemy, może też Tiamatu: od brutalnego, metalowego grania do nastrojowych, eksperymentalnych dźwięków. Właściwie w przypadku „wilków” trudno mówić o zespole – to raczej projekt Kristoffera Rygga, ukrywającego się też pod pseudonimem Garm oraz zaproszonych muzyków.

Ale żeby nie popadać w pesymizm: parę razy łezka mi się w oku zakręciła przy słuchaniu tej płyty. „Brylant” to na pewno nie jest, jednak „Lamentu” również nie trzeba wznosić…

Płyta bogata w różne formy wyrazu, oprócz orkiestry symfonicznej, chórów, arii operowych, świetnych męskich i żeńskich wokali mamy mieszankę gitarowych stylów. Jakich haseł użyłem w tej recenzji aby porównać grę Uli Jon Rotha ? Wishbone Ash, Knopfler, Latimer, Hackett, dołożyłbym jeszcze Malmsteena i wielu innych po co ? Żeby dowieść jakim wszechstronnym jest gitarzystą. To wszystko razem wzięte tworzy nam prawdziwie bogate muzyczne przedsięwzięcie które powinno zadowolić zarówno zwolenników klasycznego hard rocka spod znaku Dio czy Deep Purple, powermetalowych maniaków, miłośników gitarowej wirtuozerii, jak i progmetalowych smakoszy uwielbiających symfoniczne, rozbudowane formy muzyczne jakie usłyszeć możemy przykładowo u Arjena Lucassena

Polecam płytę raczej tym, którzy byli emocjonalnie związani z Ukrainą wiele lat temu. Dla innych będzie to albo odgrzewany kotlet, albo nadmierne wykorzystywanie statusu legendy.

Wielu narzeka, że Ukeje nie do końca wykorzystuje cały potencjał, jakim dysponuje. Po części mógłbym się zgodzić. Ja też tęsknie za tym ryknięciem, którym chwalił się w „Voice of Poland”, ale w wersji, że tak powiem, „light” też sprawdza się dobrze. „ỤZỌ” to naprawdę fajnie zaaranżowana płyta z dobrymi melodiami, ciekawymi pomysłami, pokazująca go w innym, akustycznym świetle. Nie wiem jaki będzie jego następny krok, ale wydaje się, że ta droga jest jak najbardziej słuszna. I powinien nią podążać.

uszy cieszy właśnie ich druga a zarazem ostatnia studyjna pyta z wyjątkowym na czasie tytułem i okładką – „Danger Money”

Rewelacja. Nie będę owijać wełny w bawełnę – płyta intrygująca i niebagatelna pod każdym względem. Wystarczy, że wspomnę, iż wokalistka śpiewa w stworzonym przez siebie języku – zabieg ryzykowny, pewnie trudny do przeprowadzenia, ale w tym wypadku okazał się być strzałem w dziesiątkę.

Han Uil, holenderski kompozytor, wokalista i gitarzysta. Polskim fanom może kojarzyć się z albumem grupy Seven Day Hunt (pochodzący z roku 2008 krążek „File this Dream” był recenzowany w naszym serwisie). Uczestniczył też w nagraniach grup Antares, The Frigus Project czy The Lounge. Wydany pod koniec 2010 roku materiał opatrzony tytułem „Dark in Light” to dla odmiany drugi (po pochodzącym z roku 2006 „Alone”) solowy srebrny krążek tego muzyka.

To płyta z jednej strony na swój sposób ciekawa, z drugiej zaś, to wciąż kawał solidnego skandynawskiego black metalu, bardzo dobrze wszystkim znanego i wydawać się może, że wyeksploatowanego do cna. ale The Ugly świetnie się w tym czuje i realizuje.

Zespół UGANGA opisywany jest jako band thrashowy. Myślę jednak że spodoba się zwolennikom bardziej melodyjnej konwencji. Sporo tu heavy metalowego wykończenia a i produkcja przemawia za takim przedstawieniem sprawy.