Kategoria: Recenzje – L

Muszę przyznać, że premiera nowego albumu LAST LEAF DOWN nie była mi obojętna. Wynika to głównie z faktu, że ich poprzednia płyta zwróciła moją uwagę, a sama muzyka wyraźnie zapadła mi w pamięć.

Nowy album jeleniogórskiej formacji LENIWIEC nosi intrygujący tytuł „Świat nie jest gotowy na Polskę” a zdobi go ascetyczna okładka z budynkiem, który chyba rozpozna każdy…

„Sad Song For The Upcoming Days” jest decydowanie delikatniejsza, przynajmniej od dwóch poprzednich  pozycji w dorobku Loonypark.

Muzyka niezwykle barwna, pełna wręcz filmowego rozmachu, ambientowych wycieczek i pięknych ballad. Mariusz Duda wyprowadził mocny cios w kierunku podsumowań roku – znakomita płyta!

Jules Maxwell podjął próbę połączenia ze sobą zbyt wielu nieprzystających wzajemnie dźwięków. Eksperyment udał się połowicznie. Kompozycje nacechowane głębokimi emocjami sąsiadują z utworami zdradzającymi ciągoty do płytkiej przebojowości.

„Burning the Cradle” to nowy materiał EP. (choć Metal Archives twierdzi, że to pełen album) szczecińskiego L.o.W. Zespół, który do tej pory był mi totalnie nieznany, zaserwował ciężką i smolistą muzykę kierowaną do fanów sludge doom metalu.

Trzy lata po bardzo udanej płycie „Busy Nights Hazy Days” ze swoim nowym dziełem powracają warszawscy brodacze, znani tu i ówdzie jako Leash Eye. Czołowi nadwiślańscy przedstawiciele stoner rocka – chociaż przypina im się też łatkę „southern metal” – prezentują szósty już album w swojej dyskografii.

Nie jest to jednak progres charakteryzujący się zmianami tempa, klimatów, czy instrumentalnymi fajerwerkami. Muzycy zespołu są otwarci na inne gatunki muzyczne, słychać tutaj wyraźne inspiracje new romantic, jak również bardziej alternatywne podejście do brzmienia.

Tu nie ma miękkiej gry! Muzyka serwowana przez LUNACY, choć ma w sobie całe pokłady prog metalu, nie trafi do serc fanów Dream Theater czy Fates Warning…

Wśród zalewu wiosennych premier z przepastnego katalogu wytwórni Lynx Music przytrafiła się także płyta krakowskiego projektu Luminare. Jest to pełnowymiarowy debiut fonograficzny, poprzedzony wydanym dwa lata wcześniej mini-albumem „Fullness”.

Nikt tu wprawdzie Ameryki (ani Antarktydy) nie odkrywa, ale dla fanów klasycznego metalu bliższy kontakt z tą płytą na pewno stanowić może atrakcyjne uprzyjemnienie mroźnych, zimowych wieczorów.

Idąc niezbadanym przeze mnie szlakiem zawsze staram się iść do kolejnego zakrętu by sprawdzić co też tam dobrego mogę się za nim spodziewać.

„Jericho” to solidny album, bez wielkich uniesień, ale na pewno wart uwagi. To rasowe hard rockowe granie i choć nie sądzę aby zatrząsnął sceną to warto po niego sięgnąć.

Do muzyki zespól podchodzi z wyjątkową dbałości a o melodie. To niczym wysoko gazowana woda mineralna nabuzowany fajnymi melodiami, na pograniczu popu i rocka, z wyraźnymi wpływami brytyjskiego brit popu.