Kategoria: Recenzje – E

Jeśli lubujecie się w heavy metalu, ale w bardzo melodyjnej odmianie, to ENFORCER i ich nowy album „Nostalgia” jest dla was.

„SIX” to płyta dojrzałego zespołu, zespołu pewnego swoich możliwości. Płyta wypełniona muzyką której wachlarz rozpościera się od delikatnych ballad po soczystego hard rocka (z utworem wakacyjnym po drodze 😉 )

EXUL to spore zaskoczenie. Nie oczekiwałem niczego a otrzymałem płytę z thrashem klasy światowej i mam tylko nadzieję, że zespołowi dane będzie zaistnieć znacznie szerzej niż tylko w naszym rodzimym undergroundzie!  

…od czasu do czasu wycieczka z cięższej rockowej „Ziemi”, na zdecydowanie lżejszy, bardziej popowy „Mars”, z pewnością nie zaszkodzi.

Jego najnowsza płyta, „All I Want For Christmas” to 12 krótkich tematów, zagranych właściwie wyłącznie na gitarze akustycznej…

Czy „One Way Out” można nazwać nowym albumem? Nie do końca, bo wypełniają go utwory artystki z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, które z różnych przyczyn trafiły niegdyś do szuflady.

EMIGRATE czyli solowy projekt, znanego przede wszystkim z Rammstein, gitarzysty Richarda Kruspe zaprezentował nowe wydawnictwo zatytułowane „The Persistence of Memory”.

Tej płyty po prostu słucha się z zapartym tchem. I kiedy się kończy, aż chce się nią włączyć po raz kolejny. Po prostu szacun.

ELLISIV to nowy byt w rodzimym muzycznym świecie. Grupa powstała z inicjatywy Justyny Szatny (niegdyś Iscariota) i Mariusza Biełanowicza (Deadly Vison) a w składzie uzupełnionym o Marcina Szarka i Tomasza Osińskiego zaprezentowała debiutanckie EP. zatytułowane „Unfold”.

Polska odpowiedź na Green Day. „Paranoja” na przykład spokojnie mogłaby się znaleźć na „American Idiot”, gdyby oczywiście napisać do niej angielski tekst. Szybki, melodyjny kawałek z nośnym refrenem.

„The Bitter Truth” to zaskakująco dobra płyta. Nie spodziewałem się tak mocnego krążka po wygasłej już nieco gwieździe. Może i jako całość album nie jest równy, ale za to serwuje słuchaczowi różnorodność klimatyczną, niezbędną by zapobiec znużeniu.

To muzyka przez duże „M”. Ambitna i porywająca, ale i trochę przewidywalna. Cóż może po prostu zespół trochę rozbestwił swoich odbiorców.

„No cover” to w sumie 19 dobrze zagranych utworów, które raczej nie wnoszą niczego nowego do znanych już oryginalnych interpretacji. To takie wydawnictwo do samochodu, może sprzątania, muzyka tła, przy której można i potuptać nóżką i ponucić pod nosem.

EYESBERG nie sili się może na oryginalność. Miłośnicy takich neo-progresywnych klimatów, w obcowaniu z „Claustrophobią”, bez wątpienia czerpać będą wiele przyjemności. To moim zdaniem najciekawszy album zespołu.