Kategoria: Recenzje – B

1.Tripnotized2.Wild Wild Land3.Togo To Go4.Gift5.Bad Trip Boys6.Iron Will7.Seismology8.Storyteller9.Three Eaters (Trzej Jeśćcy) Rok wydania: 2026Wydawca: New Sun. Można by zapytać, gdzie się podziała śląska Osada (Osada…

W kwestii umiejscowienia zespołu w muzycznej szufladce. Klasyka miesza się tutaj ze współczesnością. Jest to świetne połączenie, progresywnych, kraut rockowych i space rockowych klimatów, ze współczesną, post rockową energią.

W czasach, gdy większość młodych wykonawców próbuje łagodzić swój przekaz artystyczny w celu zwiększenia szans dotarcia do masowego odbiorcy, trio Balkon robi coś dokładnie odwrotnego.

Wypełniająca płytę niemal godzinna dawka stereotypowego blues rocka w słowiańskim wydaniu dobrze reprezentuje możliwości Blues Menu. Znajdziemy tu piosenki szybsze i wolniejsze, klasyczne dwunastotaktowce i solidną porcję boogie-woogie. Zgrabny wybór najciekawszych numerów z dotychczasowej historii grupy.

Grupa The Birch to jeszcze jeden przedstawiciel nurtu retro rockowego. Kolejny zespół, który swoją twórczością stara się przywołać ducha klasycznego rockowego grania.

Jest w tych dźwiękach sporo przestrzeni, oddechu – ale też niewymuszonej melancholii. Piosenki rozwijają się zwolna i wspólnym mianownikiem całości jest budowanie nastroju.

  „Boys Will Be Boys” głosi refren utworu otwierającego nowy materiał kapeli z UK. Booze & Glory podobnie – zawsze pozostaną sobą. Melodyjne gitary, chóralnie śpiewane refreny, bunt – tak jest również na „Whiskey Tango Foxtrot” (w skrócie…), pierwszym premierowym materiale zespołu od sześciu lat.

Na jednej płycie spotykają się muzycy z kilku – niekoniecznie ze sobą sąsiadujących – europejskich obszarów geograficznych. Wspólnym mianownikiem jest przywiązanie do gatunku, któremu na imię blues.

Bioscope to wspólny projekt gitarzysty Steve’a Rothery’ego (Marillion) i klawiszowca Thorstena Quaeschninga (obecnie Tangerine Dream).

Dziesiąta płyta tego brytyjskiego – ale brzmiącego zdecydowanie amerykańsko – zespołu, który zdobył dużą popularność dwoma albumami wydanymi w latach dziewięćdziesiątych

Płyta „Manners” trwa niespełna 40 minut. To w zupełności wystarczy dla zaspokojenia własnych ambicji stania się norweskim substytutem Depeche Mode.

„Firebird” to rzetelny blues-rockowy album. Dobrze skomponowany, zrealizowany i nagrany. Ma szansę zdobyć serce niejednego bluesmaniaka.

Duet muzykujący pod szyldem Bluesferajna wraca do bluesa w najbardziej korzennej wersji. Panowie akompaniują sobie za pomocą dwóch gitar akustycznych. Okazjonalnie słyszymy też harmonijkę ustną. Brak sekcji rytmicznej tuszują miarowym tupaniem, rytmicznym uderzaniem w struny i klaskaniem.

Ciężko skoszarowawszy to, co preferuje muzycznie Brzeg. Nie jest to stricte prog rockowa muzyka, choć sympatycy tego gatunku w obcowaniu z nią, znajdą wiele przyjemności.