Autor: Robert Cisło
FROM THE SHORES – 2016 – Of Apathy
Siarką i odorem piekielnym nie śmierdzi, ale ma moc, zaś nazwę „From The Shores” warto zapamiętać, z nadzieją, że w przyszłości stworzą coś ciekawego i przykuwającego uwagę na dłużej.
H-ONE – 2016 – Cygne II
„Cygne II” to wydawnictwo, który można określić mianem „metal dla wszystkich”, niby z głębokim przesłaniem, ale bez szału.
CREEPING FEAR – 2017 – Onward To Apocalypse
W każdym razie, debiut jest bardzo udany, a nazwę Creeping Fear z pewnością warto zapamiętać. Ekipa ma i potencjał, i umiejętności, które miejmy nadzieję, niejeden raz zaowocują dobrym materiałem.
EXCEPT ONE – 2016 – Haunted Humanity
Ze względu na stylistykę w jakiej się poruszają oraz żeńską wokalistykę, twórczość Except One może przypaść do gustu zwolennikom Arch Enemy, ale trzeba tu przyznać, że Szwedzi to jednak inna, zdecydowanie lepsza liga
ERADIKAL INSANE – 2015 – Mithra
Bracia Escoffier prezentują światu swoją wizję bezkompromisowego death metalu w sposób bardzo przyzwoity i mogą uznać „Mithrę” za udany album. Mnie jednak on zmęczył i wytrząsł jak jazda rowerem po bruku.
WORSELDER – 2017 – Paradigms Lost
Pozbawiony śladu surowizny ociekającej posoką, smrodu siarki i ponurej ascezy, a przy tym doskonale brzmiący.
DESPITE EXILE – 2017 – Relics
Do muzyki z okolic death/metalcore, podchodzę ze sporą rezerwą i częstym brakiem zrozumienia. Wystarczająco dużo już słyszałem i widziałem (na żywo też), by się do tego uprzedzić i wszelkiej maści metalcore’owych wymysłów nie darzyć sympatią.
DERANGED – 2016 – Struck By A Murderous Siege
Deranged, to kwartet, który nazwę zaczerpnął z horroru z 1974 roku, o tym samym obłąkanym tytule i nawiązującym do Eda Geina, o którym traktuje również slayerowski „Dead Skin Mask”.
AU-DESSUS – 2015 – Au-Dessus
Au-Dessus ani nie szokuje, ani nie zaskakuje, niemniej jednak potrafi wbić w fotel i w ostatecznym rozrachunku wypada bardzo dobrze.
ARKANA CODE – 2017 – Brutal Conflict
Zespół raczy słuchacza niezbyt ekstremalnym technicznym death metalem, którego melodyka sprawia wrażenie, jakoby od czasu do czasu kierowała się w stronę thrashu
DAMNESTY – 2017 – The Grand Delusion
W przypadku Damnesty, wolniej lub nieco łagodnej, nie oznacza słabo, bowiem często spokojne fragmenty przeradzają się w całkowicie odmienną, wściekłą całość. Nie do przecenienia jest w tym wszystkim rola wokalisty, który prezentuje szeroki wachlarz umiejętności, bazując w dużej mierze na czystych wokalach.
XANTOTOL – 2015 – Glory for Centuries / Cult of the Black Pentagram / Thus Spake Zaratustra
Można się pokusić o marketingowe stwierdzenie, że to unikatowe wydawnictwo dla specjalnie wyselekcjonowanej grupy słuchaczy o wysublimowanym guście, zawierające kwintesencję nonkonformistycznego black metalu, bliższemu raczej staremu Samaelowi czy Hellhammerowi niż scenie norweskiej. Nie jest to bowiem płyta dla melomanów i audiofilów. To muzyka dla metalowych ortodoksów, lubujących się w muzycznej ekstremie, a także dla tych, którzy twierdzącą, że kutnowska ekipa to prekursorzy black metalu, kult i legenda sama w sobie
BORN TO BURN – 2017 – Welcome to Reality
Born To Burn to francuski kwintet, którego powstanie datuje się na rok 2013, zaś „Welcome to Reality” jest jego pierwszym studyjnym albumem, dostarczającym 45 minut ostrych dźwięków.
1914 – 2016 – Eschatology of war/ Für Kaiser, Volk und Vaterland!
Album dostarcza rozrywki, jeżeli tak to można nazwać o niezbyt skomplikowanej formie, ale na dość przyzwoitym poziomie. Wszystko jest ze sobą idealnie dopasowane, a brzmienie bardzo klarowne i przestrzenne. Mimo, że na kompozycje składają dobrze już znane i niezbyt wydumane zagrywki z dziedziny doom/black metalu, to o odrabianiu pańszczyzny nie ma tu mowy.

























































