Autor: Michał Kass

Tego typu eventy charakteryzują się luźną formą muzyczną. Zamiast przygotowanych wcześniej zaaranżowanych kompozycji słuchacze otrzymują przywilej wysłuchania jednorazowego, unikalnego jam session. Tworzone na bieżąco improwizacje to dla artysty najlepszy sprawdzian umiejętności warsztatowych.

Cudownie jest spędzić wieczór przy dźwiękach, które intrygują i poruszają. Każde takie wydarzenie to prezent od losu.

Z racji premiery płyty artyści zdecydowali się przedstawić na żywo cały materiał wypełniający najnowszy krążek tria – jakkolwiek niekoniecznie w kolejności odpowiadającej programowi albumu. Szczęśliwie udało się też zaprosić do udziału w imprezie większość grających na płycie gości specjalnych.

„Live at Blues Alive” to album, który najlepiej smakuje słuchany w całości – jak dobrze skonstruowany recital z kulminacjami, momentami wyciszenia i finałem pozostawiającym niedosyt. To solidna, szczera i dopracowana koncertówka, pokazująca, że scena to dla Kordylewskiego środowisko naturalne.

Przygoda z Motley Crue to zaledwie epizod w całkiem obfitej biografii Johna Corabiego. Jeszcze przed dołączeniem do amerykańskiej legendy miał już na koncie udział w zespole The Scream. W późniejszych latach zaistniał też jako członek Eric Singer Project i założonej przez Bruce’a Kulick’a grupy Union. Wydał kilka albumów pod własnym nazwiskiem. W ostatnich latach o Corabim jest znów nieco głośniej za sprawą super-grupy The Dead Daisies.

Chocolate Spoon to jeden z tych zespołów, które zwyczajnie miały pecha. Teoretycznie wszystkie elementy układanki idealnie do siebie pasowały – a jednak coś nie wyszło. Mocny skład, kapitalny materiał, całkiem przyzwoita – jak na realia swojej epoki – realizacja nagrania.

Trójka gitarowych wirtuozów pięknie uzupełniała się nawzajem – bez jakiegokolwiek elementu rywalizacji, popisywania się i zbytecznej ekwilibrystyki po gryfie. Każdy dźwięk miał swoje miejsce, każda nuta swoje znaczenie.

Spotkanie na jednej scenie dwóch tak wybitnych osobistości zwiastować musiało wydarzenie wyższej rangi artystycznej. I tak też było w istocie. Obaj panowie od samego początku zachwycili świetnym zgraniem. Wzajemnie uzupełniali się podczas prezentacji kolejnych kompozycji.

„Południowy” nie jest tradycyjnym zbiorem piosenek. To swoisty koncept-album. A raczej opowieść. Lipina wpuszcza nas do swojego życia. Dzieli się prywatnością. Odwołuje do najcenniejszych wspomnień.

Le Orme skupia się obecnie na przypominaniu na żywo swych klasycznych dokonań. Trasa koncertowa, w ramach której po raz pierwszy w historii dotarli do Polski odbywa się pod hasłem „Trilogy 1971-1973”.

Punktem wyjścia jest tu blues, ale Dyniak filtruje go przez własne doświadczenia artystyczne. Każdy utwór na „Out of Sight” jest przemyślany i ma własną strukturę, choć całość pozostaje spójna.

Zestaw kompozycji zaprezentowanych przez połączone siły występujących tu artystów śmiało określić można mianem „greatest hits”. W istocie znajdziemy tu wszystkie kluczowe składniki twórczego warsztatu Ryszarda Kramarskiego.

Płyta „Niepewność” nie jest typowym zestawem nowych interpretacji ogranych klasyków. Tutaj formacja NoS postanowiła pójść o krok dalej.

Twórczość Rosalie Cunningham to wypadkowa wielu składników. Dominuje w niej oczywiście archetypiczny rock lat siedemdziesiątych, bogato aranżowany i atrakcyjnie prezentowany na żywo. Ale słyszalne są też echa nurtu alternatywnego popu lat 80-tych z domieszką szalonej psychodelii a nawet wtręty o charakterze piosenki teatralnej. Doprawdy wybuchowa to mikstura.